Uchylanie się od opodatkowania i nie płacenie podatków jako przestępstwo karno skarbowe

Uchylanie się od opodatkowania i nie płacenie podatków jako przestępstwo karno skarbowe

Art. 54. § 1. Podatnik, który uchylając się od opodatkowania, nie ujawnia właściwemu organowi przedmiotu lub podstawy opodatkowania lub nie składa deklaracji, przez co naraża podatek na uszczuplenie, podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności, albo obu tym karom łącznie.

§ 2. Jeżeli kwota podatku narażonego na uszczuplenie jest małej wartości, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1 podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 3. Jeżeli kwota podatku narażonego na uszczuplenie nie przekracza ustawowego progu, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1 podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

Czynność sprawcza należąca do znamion strony przedmiotowej przestępstwa z komentowanego artykułu będzie polegała na uchylaniu się sprawcy od opodatkowania poprzez nieujawnienie właściwemu organowi podatkowemu przedmiotu opodatkowania, co należy rozumieć jako zatajenie faktu posiadania przedmiotu (nieruchomości, środka transportu), czy też nieujawnienie podstawy opodatkowania lub niezłożenie deklaracji wskazujących na zaistnienie okoliczności do wydania decyzji podatkowej. Warunkiem przypisania sprawcy odpowiedzialności za to zaniechanie będzie nadto narażenie Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego na uszczuplenie podatku.

Znamiona czasownikowe „nie ujawnia” oraz „nie składa” sprzężone są z obowiązkiem ujawnienia przedmiotu i podstawy opodatkowania oraz złożenia deklaracji, który wynika z przepisów prawa podatkowego. Realizacja znamienia czasownikowego czynu zabronionego następuje w momencie upływu terminu na dokonanie czynności (ujawnienia lub złożenia). Ujawnić przedmiot i podstawę opodatkowania to tyle, co uczynić go jawnym organowi podatkowemu w prawnie przewidzianej formie. Dla realizacji znamienia „nie składa” konieczne jest, aby sprawca jednocześnie spowodował niebezpieczeństwo uszczuplenia należności publicznoprawnej albo uszczuplił tę należność.

Przedmiot opodatkowania rozumiany jest jako stan faktyczny lub prawny, z którym ustawodawca wiąże powstanie obowiązku podatkowego. Podstawa opodatkowania to przedmiot opodatkowania w ujęciu ilościowym bądź wartościowym. Przyjmuję, iż uchylanie się od opodatkowania to nieujawnienie organowi podatkowemu stanu faktycznego, z którym wiąże się powstanie obowiązku podatkowego.

Nieujawnieniem przedmiotu opodatkowania będzie, przykładowo, zatajenie przed właściwym organem faktu nabycia prawa własności skutkującej wywołaniem obowiązku podatkowego, przy czym należy sprawcy wykazać istnienie zamiaru ukrycia tej okoliczności, czyli spełnienia znamion strony podmiotowej tego deliktu.

Nie będzie nieujawnieniem przekazanie stosownych informacji niewłaściwemu organowi, gdyż takim zachowaniem podatnik uzewnętrznia swój zamiar w zakresie opodatkowania. W takiej sytuacji organ niewłaściwy przekazuje te dane organowi właściwemu, informując o tym wnoszącego

W zależności od specyfiki danego podatku czyn z art. 54 k.k.s. może zostać popełniony przez nieujawnienie przedmiotu opodatkowania tj. określonej przepisami prawa sytuacji faktycznej lub prawnej z której zaistnieniem związany jest obowiązek zapłaty podatku. Chodzi zatem o tego rodzaju przypadki, w których podatnik w ogóle, a nie częściowo, nie ujawnia przedmiotu albo podstawy opodatkowania. Natomiast w sytuacji zgłoszenia się do podatku, ale nie podania wszystkich informacji odnośnie przedmiotu lub podstawy opodatkowania, bądź podanie w deklaracji niepełnych informacji następuje nie naruszenie przepisu art. 54 k.k.s., lecz w grę wchodzi przepis art. 56 k.k.s.

Działanie polegające na podaniu w deklaracji podatkowej jedynie części przedmiotu opodatkowania stanowi czyn zabroniony, o którym mowa w art. 56 k.k.s. Zasadnicza różnica między art. 54 k.k.s. i 56 k.k.s. dotyczy tego, że oszustwo podatkowe z art. 56 k.k.s. następuje w ramach ujawnienia dokonywanego przed organem podatkowym. Natomiast czyn z art. 54 k.k.s. charakteryzuje się tym, że do ujawnienia przed organem w ogóle nie dochodzi, istotą czynu jest więc całkowite zatajenie przedmiotu poprzez zaniechanie obowiązku jego ujawnienia. Częściowe wykazanie przedmiotu/podstawy opodatkowania zakłada wcześniejsze ich ujawnienie przed organem, więc może być kwalifikowane jedynie jako czyn z art. 56 k.k.s.

W przypadku jakichkolwiek pytań bądź wątpliwości, pozostajemy do Państwa dyspozycji, prosimy przejść do zakładki kontakt.

Z wyrazami szacunku.

Dodaj komentarz