Wspólne popełnienie przestępstwa oszustwa czy wyłudzenia kredytu lub pożyczki przez wspólników

Wspólne popełnienie przestępstwa oszustwa czy wyłudzenia kredytu lub pożyczki przez wspólników

Istota sprawstwa kierowniczego jako postaci sprawczego współdziałania sprowadza się do „kierowania wykonaniem czynu zabronionego” przez inną osobę, czyli panowania nad przebiegiem realizacji znamion czynu przez kogoś innego oraz poddania się w pewnym stopniu woli tej osoby - kierującemu (A. Zoll, (w:) K. Buchała, A. Zoll, Kodeks karny. Część ogólna. Komentarz, Kraków 2000 r., s. 177). Panowanie nad przebiegiem bezprawnej akcji to sytuacja, w której od decyzji osoby kierującej należy rozpoczęcie, prowadzenie i ewentualnie także zmiana lub przerwanie akcji (A. Marek, Prawo karne. Zagadnienia teorii i praktyki, Warszawa 1997 r., s. 204). Tymczasem, w wyroku Sądu Okręgowego w Bydgoszczy takich okoliczności nie przypisano, wskazując jednocześnie, że H. L. będąc „szefem” grupy „tylko” polecał D. S. dokonanie konkretnych przestępstw.

Sprawstwo polecające jest pojęciem węższym od sprawstwa kierowniczego. Dla jego przyjęcia nie jest konieczne występowanie elementu panowania nad wykonaniem czynu zabronionego czy sprawowania nadzoru realizacyjnego, wystarcza samo wydanie polecenia oraz istnienie uzależnienia w relacji zleceniodawca - wykonawca. Wystarczająca jest tutaj zależność typu faktycznego, w której osoba zależna zmuszona jest do wykonywania poleceń drugiej osoby (A. Zoll, ibidem, s. 180).

Zauważyć trzeba, że ustawa w art. 18 § 1 KK nie wprowadza żadnych dodatkowych warunków dotyczących formy porozumienia. Może do niego dojść nawet w sposób dorozumiany. Ważny jest zamiar współdziałania z drugą osobą w wykonaniu czynu zabronionego. Współdziałający nie muszą się bezpośrednio kontaktować, natomiast muszą mieć świadomość wspólnego wykonania czynu zabronionego, a zatem przynajmniej wiedzieć o sobie i zdawać sobie sprawę, że podejmowana czynność składa się na realizację wspólnie wykonywanej całości przedsięwzięcia (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 grudnia 2002 r., sygn. akt III KKN 371/00, Prok.i Pr.-wkł. 2003/7-8/2).

Przypisanie oskarżonemu popełnienie czynu zabronionego w formie współsprawstwa wymaga nie tylko wykazania istnienia zamiaru (woli i świadomości wspólnego zachowania) po stronie każdego z uczestników tego procederu, a więc porozumienia o wspólnym popełnieniu zarzuconego im czynu, ale również faktu wspólnego wykonania przez nich tego czynu. Kumulatywne wystąpienie tych dwóch przesłanek, daje podstawy do przyjęcia, że sprawcy dopuścili się przestępstwa ”wspólnie i w porozumieniu”. W orzecznictwie dominuje stanowisko ujmujące współsprawstwo według teorii materialno - obiektywnej, na podstawie której, współsprawstwem jest oparte na porozumieniu wspólne wykonanie czynu zabronionego, charakteryzujące się odegraniem istotnej roli w procesie realizacji ustawowych znamion czynu zabronionego po stronie każdego ze wspólników. Na podstawie tej koncepcji współsprawcą będzie zarówno osoba, która w porozumieniu z inną realizuje całość lub część znamion czynu zabronionego, jak i taka, która wprawdzie nie wykonuje czynności odpowiadającej znamieniu czasownikowemu danego czynu zabronionego, ale której zachowanie się - uzgodnione ze wspólnikiem - stanowi istotny wkład w realizację wspólnego przestępczego zamachu.

Często zdarza się, że określona osoba, w ramach działania wspólnie i w porozumieniu, ograniczyłaby się jedynie do fałszowania i dostarczania dokumentów celem ich wykorzystania do wyłudzenia kredytu, w żadnym sensie jednak nie podlega ona karze jedynie za fałszerstwo dokumentu i użycie fałszywego dokumentu jako autentycznego oraz że jej czyn staje się czynem uprzednim współukaranym, co osobę tę zwalnia od odpowiedzialności za oszustwo w ramach współsprawstwa.

W przypadku jakichkolwiek pytań bądź wątpliwości, pozostajemy do Państwa dyspozycji, prosimy przejść do zakładki kontakt.

Z wyrazami szacunku.

Wspólne popełnienie przestępstwa oszustwa czy wyłudzenia kredytu lub pożyczki przez wspólników
5 (100%) 129 votes

Dodaj komentarz