Zbiegnięcie i ucieczka sprawcy z miejsca wypadku drogowego

Zbiegnięcie i ucieczka sprawcy z miejsca wypadku drogowego

Art. 178 kodeksu karnego

§ 1. Skazując sprawcę, który popełnił przestępstwo określone w art. 173, art. 174 lub art. 177 znajdując się w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego lub zbiegł z miejsca zdarzenia, sąd orzeka karę pozbawienia wolności przewidzianą za przypisane sprawcy przestępstwo w wysokości od dolnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę, a w wypadku przestępstwa określonego w art. 177 § 2 w wysokości nie niższej niż 2 lata, do górnej granicy tego zagrożenia zwiększonego o połowę.

Zbiec oznacza skutecznie oddalić się niepostrzeżenie z jakiegoś strzeżonego miejsca. Zbiegnięcie z miejsca zdarzenia oznacza aktywność podmiotu podejmowaną świadomie, nakierowaną na oddalenie się z określonego miejsca lub też polegające na opuszczeniu tegoż w celu uniknięcia czegoś. Momentem decydującym o przyjęciu, że sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia jest ustalenie, że oddalając się z miejsca zdarzenia, czynił to z zamiarem uniknięcia odpowiedzialności, w szczególności we celu uniemożliwienia identyfikacji roli, jaką odegrał w zdarzeniu oraz stanu, w jakim znajdował się w chwili wypadku. Takie zachowanie sprawcy powinno odznaczać się zwartością czasową. Wymaga zawsze ustalenia, że sprawca podjął świadomie działanie z kierunkowym zamiarem uniknięcia odpowiedzialności lub jej zminimalizowania. To, czym kieruje się sprawca wypadku drogowego, uciekając z jego miejsca wynika pośrednio z obowiązków, jakie na nim ciążą w razie uczestniczenia w wypadku.

Obowiązki kierującego pojazdem oraz osoby uczestniczącej w wypadku

Kierujący pojazdem oraz osoba uczestnicząca w wypadku, w którym jest zabity lub ranny, są m.in. obowiązani:

1) podać, na żądanie osoby uczestniczącej w wypadku, swoje dane personalne, dane personalne właściciela lub posiadacza pojazdu oraz dane dotyczące zakładu ubezpieczeń, z którym zawarta jest umowa obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej,

2) udzielić niezbędnej pomocy ofiarom wypadku oraz wezwać pogotowie ratunkowe i Policję,

3) nie podejmować czynności, które mogłyby utrudnić ustalenie przebiegu wypadku,

4) pozostać na miejscu wypadku, a jeżeli wezwanie pogotowia lub Policji wymaga oddalenia się – niezwłocznie powrócić na to miejsce.

Wypadek, w którym są zabici lub ranni, to taki wypadek, w którym co najmniej jedna osoba poniosła śmierć, uległa ciężkiemu lub lekkiemu uszkodzeniu ciała, bądź ciężkiemu lub lekkiemu rozstrojowi zdrowia.

Obowiązek pozostania sprawcy wypadku na miejscu zdarzenia  służyć ma przede wszystkim ułatwieniu wszechstronnego wyjaśnienia przebiegu wypadku i ochronie interesów wymiaru sprawiedliwości oraz cywilnoprawnych interesów podmiotów uczestniczących w zdarzeniu. Ponadto ich obecność zapewnienia udział w czynnościach procesowych, zwłaszcza w oględzinach, które są czynnością niepowtarzalną i mają ważne znacznie dla ustalenia przyczyn wypadku. Udział w nich osób uczestniczących w wypadku może istotnie przyczynić się do wyświetlenia przebiegu wypadku.

Zbiegnięcie jako mające charakter umyślny i znamienne szczególnym zamiarem, wymaga ustalenia świadomości sprawcy, którą ma obejmować nie tylko pozostanie na miejscu zdarzenia i postępowanie wbrew temu obowiązkowi, ale także musi chcieć opuścić to miejsce z zamiarem uniknięcia odpowiedzialności lub surowszej odpowiedzialności za zaistniałe zdarzenie. Słusznie podnosi się w doktrynie, że użycie intencjonalnego określenia "zbiegł" oznacza konieczność udowodnienia sprawcy zamiaru ucieczki.

Szok powypadkowy

Ustalenia celu oddalenia się z miejsca zdarzenia dokonuje się na podstawie zewnętrznego zachowania sprawcy. Może nim być niepozostawienie przez sprawcę nikomu z uczestników zdarzenia danych pozwalających na jego identyfikację lub odjechanie z miejsca zdarzenia w nieznanym kierunku, udanie się do miejsca zamieszkania i pozostanie w nim lub ukrycie się w nim. Konieczne może być zasięgnięcie opinii biegłych psychiatrów, zwłaszcza wtedy, gdy sprawca powołuje się na działanie w szoku powypadkowym. Szok oznacza wstrząs psychiczny na skutek jakiegoś, najczęściej nagłego, przeżycia lub urazu fizycznego. Występują wówczas duże emocje wywołane niespodziewanym, gwałtownym przeżyciem. Jest to stan lękowy, występujący jako skutek jakiegoś drastycznego przeżycia. Stan szoku po wypadku drogowym charakteryzuje się tym, iż kierowca po opuszczeniu rozbitego pojazdu nie wie gdzie się znajduje i opuszcza miejsce wypadku. Dla ustalenia tego stanu konieczne jest posiadanie wiadomości z zakresu psychiatrii, a tej mogą dostarczyć biegli lekarze psychiatrzy. Biegli powinni stwierdzić, czy sprawca znajdował się w szoku oraz czy miał zachowaną zdolność rozpoznania znaczenia swojego postępowania lub pokierowania nim. Na podstawie takiej opinii można dopiero przyjąć, że oddalenie się sprawcy z miejsca wypadku, co do którego zachodziło uzasadnione podejrzenie, że znajdował się w szoku powypadkowym, stanowiło zbiegnięcie z tego miejsca czy też odrzucić taką interpretację jego zachowania.

W przypadku jakichkolwiek pytań bądź wątpliwości, pozostajemy do Państwa dyspozycji. Prosimy przejść do zakładki kontakt.

Z wyrazami szacunku.

Zbiegnięcie i ucieczka sprawcy z miejsca wypadku drogowego
5 (100%) 52 vote[s]

Dodaj komentarz