Porzucenie dziecka, osoby i ich śmierć

Porzucenie dziecka, osoby i ich śmierć

Art.210. §1.Kto wbrew obowiązkowi troszczenia się o małoletniego poniżej lat 15 albo o osobę nieporadną ze względu na jej stan psychiczny lub fizyczny osobę tę porzuca, podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.

§2.Jeżeli następstwem czynu jest śmierć osoby określonej w § 1, sprawca podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.

W przepisie nie chodzi o porzucenie każdego małoletniego, ale jedynie takiego, który ma mniej niż 15 lat. Głównym przedmiotem ochrony tego przepisu jest  rodzina i instytucja opieki.

Przez słowo porzucać będziemy rozumieli - zostawić gdzieś kogoś lub coś; rozstać się z kimś bliskim; przestać się czymś zajmować lub zrezygnować z czegoś. "Porzucenie", o którym mowa w art. 187 § 1 d.k.k. (obecnie art. 210 § 1 k.k.), oznacza działanie polegające na opuszczeniu dziecka lub osoby nieporadnej, połączone z zaprzestaniem troszczenia się o nią, bez zapewnienia jej opieki ze strony innych osób. Do istoty "porzucenia" należy więc pozostawienie osoby, nad którą miała być roztoczona opieka, własnemu losowi, przy czym chodzi tu nie tylko o zaniechanie sprawowania opieki nad osobą małoletnią lub nieporadną, lecz także o uniemożliwienie takiej osobie udzielenia natychmiastowego wsparcia. (Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 4 czerwca 2001 r. V KKN 94/99)

Można porzucić przez działanie albo zaniechanie. Przykładem zaniechania przy porzuceniu jest sytuacja, gdy opiekun pozostaje bierny w sytuacji oddalania się dziecka albo przebywania w niebezpiecznym miejscu.

"Oddanie pięciomiesięcznego dziecka do szpitala w związku z koniecznością jego leczenia, a następnie nieodebranie go z tego szpitala, mimo wyzdrowienia, i nieinteresowanie się jego dalszym losem nie stanowi przestępstwa porzucenia" (Orzeczenia Sądu Najwyższego (OSN) 1966, nr 4, poz. 48)

Pozostawienie przez osobę zobowiązaną do opieki dziecka czy osoby nieporadnej fizycznie, psychicznie na kilka, kilkanaście godzin i udanie się w tym czasie w inne miejsce może być uznane za porzucenie w określonych okolicznościach faktycznych sprawy. Przestępstwo porzucenia jest dokonane w momencie pozostawienia osoby uprawnionej do opieki jej własnemu losowi i oddalenia się, nawet wtedy, gdy ten los w konsekwencji okaże się dla niej łaskawy.

Przestępstwo może popełnić jedynie ten, na kim ciąży obowiązek troszczenia się o małoletniego poniżej lat 15 albo osobę nieporadną ze względu na jej stan psychiczny lub fizyczny. Obowiązek może wynikać z:

- przepisu prawa (przykładowo, Art.87. Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego - Rodzice i dzieci są obowiązani do wzajemnego szacunku i wspierania się);

- orzeczenia sądu;

- umowy zawartej między stronami,

Przestępstwo można popełnić umyślnie, a w grę wchodzi zarówno zamiar bezpośredni (chce je popełnić), jak i ewentualny (przewiduje i godzi się na ewentualność jego popełnienia).

Jeżeli skutkiem porzucenia jest śmierć porzuconego, to mamy przypadek formy kwalifikowanej, czyli surowej karanej przez ustawodawcę. Trzeba pamiętać, że musi być związek przyczynowy między śmiercią porzuconego a porzuceniem.

W przypadku jakichkolwiek pytań bądź wątpliwości, pozostajemy do Państwa dyspozycji, prosimy przejść do zakładki kontakt.

Z wyrazami szacunku.

Porzucenie dziecka, osoby i ich śmierć
5 (100%) 23 votes

Dodaj komentarz