Nieumyślne spowodowanie śmierci człowieka

Nieumyślne spowodowanie śmierci człowieka

Art. 155  Kodeksu Karnego. Kto nieumyślnie powoduje śmierć człowieka, podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.

W zachowaniu się sprawcy nieumyślnego spowodowania śmierci człowieka dominuje nieostrożność, czyli „niezachowanie ostrożności wymaganej w danych okolicznościach”. W wypadku zabójstwa zaś mamy do czynienia z wyborem przez sprawcę sposobów czy środków mogących spowodować poważną krzywdę. Przestępstwa nieumyślnego spowodowanie śmierci najczęściej są popełniane w związku z wykonywaniem niebezpiecznych prac stanowiących zagrożenie dla pracowników prowadzących te prace lub dla osób postronnych  Śmierć człowieka jest niezamierzonym następstwem działania sprawcy, polegającym na niezachowaniu przeciętnego obowiązku ostrożności w sytuacji, w której, na podstawie normalnej zdolności przewidywania i ogólnego obowiązku dbałości o życie ludzkie lub przewidywania skutków własnych działań, można wymagać od człowieka, aby nie dopuścił do nastąpienia skutku. Konsekwencją wszystkiego jest możliwość dochodzenia w postępowaniu cywilnym odszkodowania i zadośćuczynienia za śmierć.

Dla dowiedzenia sprawcy zamiana ewentualnego towarzyszącego jego zaniechaniu działania, konieczne jest wykazanie, że uświadamiał sobie stan niebezpieczeństwa dla dobra prawnego oraz powinność podjęcia działania celem jego ochrony.

Normalnym następstwem uderzenia człowieka pięścią w twarz nie jest jego śmierć, ani nawet ciężkie uszkodzenie ciała. Dlatego kwalifikacja prawna czynu z art. 155 k.k. jest trafna.

Zachowanie, polegające na kontynuowaniu duszenia, w sytuacji gdy pokrzywdzony zaprzestał agresji, daje podstawę do przypisania mu popełnienia przestępstwa w postaci nieumyślnego spowodowania śmierci w rozumieniu art. 155 kk.

Sądy w linii orzeczniczej opowiadają się za kwalifikowaniem jako nieumyślnego spowodowania śmierci  zadania ciosu w głowę, powodującego upadek ofiary i uderzenie głową o podłoże, a w konsekwencji tego obrażenia czaszkowo-mózgowego skutkujące śmiercią. Nieumyślność w działaniu sprawcy polega na zaniedbaniu powinności przewidywania takich skutków zadanego uderzenia, choć przewidzenie ich leży w granicach powinności i możliwości. Skutek ten często występuje w podobnych sytuacjach, zatem jest dostępny dla wiedzy przeciętnie rozgarniętego dojrzałego człowieka.

Odszkodowanie

Więź rodzinna odgrywa doniosłą rolę, zapewniając członkom rodziny m.in. poczucie stabilności, wzajemne wsparcie obejmujące sferę materialną i niematerialną oraz gwarantuje wzajemną pomoc w wychowaniu dzieci i zapewnieniu im możliwości kształcenia. Katalog dóbr osobistych ma charakter otwarty i wymienia on dobra osobiste człowieka jedynie w sposób przykładowy, uwzględniając te dobra, które w praktyce mogą być najczęściej przedmiotem naruszeń. Jednakże ochronie podlegają wszelkie dobra osobiste rozumiane jako wartości niematerialne związane z istnieniem i funkcjonowaniem podmiotów prawa cywilnego, które w życiu społecznym uznaje się za doniosłe i zasługujące z tego względu na ochronę. Śmierć zatem osoby bliskiej może stanowić naruszenie dóbr osobistych w postaci utraty więzi emocjonalnej łączącej te osoby, a także prawa do życia rodzinnego, czy utrzymywania wspólnych więzi, a naruszenie tych dóbr uzasadnia roszczenie zadośćuczynienia czy odszkodowania.

Z uwagi na ciężar gatunkowy dobra osobistego w postaci prawa do życia w rodzinie, powinno ono w hierarchii wartości zasługiwać na wzmożoną, w porównaniu z innymi dobrami, ochronę. Naruszenie tego dobra stanowi dalece większą dolegliwość psychiczną dla członka rodziny zmarłego, niż w przypadku innych dóbr, a jej skutki rozciągają się na całe życie osób bliskich. Dlatego doznana w tym przypadku szkoda jest bardziej godna ochrony z uwagi na naruszenie dobra wysokiej rangi i w najwyższym stopniu. Doznany w związku z tym uszczerbek polega nie tylko na osłabieniu aktywności prowadzącej do pogorszenia sytuacji życiowej i motywacji do przezwyciężania trudności, lecz jest także następstwem naruszenia, zerwania relacji między osobą zmarłą a jej najbliższymi.

Przy ustalaniu rozmiaru cierpień w sytuacji śmierci członka rodziny, z którym strona była silnie emocjonalnie związana, powinny być zatem uwzględniane przykładowo rozmiar cierpień fizycznych i psychicznych, ich nasilenie i czas trwania, dramatyzm negatywnych doznań, uczucie osamotnienia, rodzaj i natężenie więzi uczuciowych między powodem a zmarłym, występowanie zaburzeń psychicznych lub somatycznych po utracie osoby bliskiej, w tym ewentualne leczenie traumy, stopień i tempo asymilacji do zmienionych warunków, wiek pokrzywdzonego etc. Nadto zadośćuczynienie z jednej strony musi przedstawiać wartość ekonomicznie odczuwalną, z drugiej zaś powinno być utrzymane w rozsądnych granicach, odpowiadających aktualnym warunkom i przeciętnej stopie życiowej. Jednak, co szczególnie akcentuje się w judykaturze w ostatnim okresie, owe drugie kryterium ma uzupełniający charakter w stosunku do kwestii zasadniczej, jaką jest rozmiar szkody niemajątkowej, więc nie może prowadzić do podważenia kompensacyjnej funkcji zadośćuczynienia.

W przypadku jakichkolwiek pytań bądź wątpliwości, pozostajemy do Państwa dyspozycji.  Prosimy przejść do zakładki kontakt.

Z wyrazami szacunku.

Nieumyślne spowodowanie śmierci człowieka
5 (100%) 21 votes

Dodaj komentarz