Nieumyślne popełnienie przestępstwa karno skarbowego: błąd, niedbalstwo i nieostrożność

Nieumyślne popełnienie przestępstwa karno skarbowego: błąd, niedbalstwo i nieostrożność

Przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe można popełnić umyślnie, a także nieumyślnie, jeżeli kodeks tak stanowi. Czyli zasadą jest umyślność, nieumyślność zaś wyjątkiem od zasady, który musi być wyraźnie postanowiony przez kodeks karny skarbowy. Czyn zabroniony popełniony jest umyślnie, jeżeli sprawca ma zamiar jego popełnienia, to jest chce go popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi. Czyn zabroniony popełniony jest nieumyślnie, jeżeli sprawca nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnia go jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość popełnienia tego czynu przewidywał albo mógł przewidzieć.

Na nieumyślność składają się trzy elementyPierwszy wskazuje, że sprawca nieumyślnego czynu zabronionego popełnia czyn zabroniony, mimo że nie ma zamiaru jego popełnienia – gdyby bowiem go miał, popełniłby czyn umyślnie. Element ten ogólnie różnicuje umyślność i nieumyślność, nie wskazując jednak jej treści pozytywnej. Pozwala on jedynie na przyjęcie, że nieumyślność jest zaprzeczeniem umyślności i oznacza, że stosunek psychiczny sprawcy do czynu nie może polegać ani na chceniu, ani na godzeniu się na popełnienie czynu zabronionego. Drugi element nieumyślności – to niezachowanie przez sprawcę ostrożności wymaganej w danych okolicznościach. Nie mając zamiaru popełnienia czynu zabronionego, sprawca popełnia go jednak, gdyż nie zachował ostrożności wymaganej w konkretnej sytuacji, w jakiej realizował czyn zabroniony. Dla ustalenia nieumyślności należy relatywizować czyn sprawcy do reguł ostrożności wymaganych w danych okolicznościach. Jeżeli sprawca popełnił czyn zabroniony na skutek niezachowania ostrożności, spełniony jest warunek konieczny, chociaż niewystarczający dla przyjęcia, że czyn ten został popełniony nieumyślnie. Trzeci element nieumyślności będący równocześnie podstawą wyodrębnienia dwóch jej postaci – to przewidywanie możliwości popełnienia czynu zabronionego (świadoma nieumyślność, lekkomyślność) lub możliwość przewidywania możliwości popełnienia czynu zabronionego (nieświadoma nieumyślność, niedbalstwo).

Błąd

U podstaw nieumyślności zawsze leży błąd, że to on najlepiej charakteryzuje nieumyślność, co jednak nie znaczy, że błąd jest jej treścią, gdyż nieumyślność jest sytuacją, której można uniknąć, a więc można temu błędowi zapobiec, zachowując np. odpowiednią ostrożność. Uniknięcie zachowania stanowiącego czyn zabroniony zależy od woli sprawcy, który zachowując ostrożność, mógłby przeszkodzić naruszeniu dobra, czego jednak warunkiem jest przewidywanie lub to, że sprawca mógł przewidzieć możliwość popełnienia czynu zabronionego.

Nieostrożne zachowanie

Przyjmuje się, że powodem popełnienia nieumyślnego czynu zabronionego jest właśnie nieostrożne zachowanie się sprawcy. Niezachowanie ostrożności wymaganej w danych okolicznościach jest elementem najbardziej charakterystycznym dla nieumyślności według KK. W literaturze zasadnie zwraca się uwagę, że: "Istoty przestępstwa nieumyślnego nie da się sprowadzić do samego zarzucalnego stanu psychicznego sprawcy charakteryzującego się brakiem zamiaru, lecz dostrzegać ją trzeba także w przełamaniu obowiązku ostrożności (staranności).

Świadoma nieumyślność

Świadoma nieumyślność polega na tym, że sprawca nie chce popełnienia czynu zabronionego, popełnia go jednak wskutek niezachowania ostrożności wymaganej w danej sytuacji, mimo iż możliwość jego popełnienia przewidywał. Miał on wyobrażenie, świadomość możliwości popełnienia czynu zabronionego, ale mimo to temu nie przeszkodził. Tak więc świadomość stanowi element intelektualny, który decyduje o świadomej nieumyślności. "Świadomość możliwości realizacji znamion typu czynu zabronionego jest też przeżyciem intelektualnym charakteryzującym tzw. świadomą nieumyślność

Nieświadoma nieumyślność (niedbalstwo)

Nieświadoma nieumyślność (niedbalstwo) jest drugą postacią nieumyślności i w tym przypadku składnikami, tak jak przy lekkomyślności, są: brak zamiaru popełnienia czynu zabronionego, popełnienie go jednak wskutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach. Trzecim kryterium jest to, że sprawca nie przewiduje możliwości popełnienia czynu zabronionego, chociaż mógł ją przewidzieć. Ten fragment formuły nieświadomej nieumyślności odróżnia tę postać nieumyślności od świadomej nieumyślności. Elementem specyficznym odnoszącym się w pewnym sensie do świadomości sprawcy jest tutaj brak przewidywania możliwości popełnienia czynu zabronionego, mimo że sprawca mógł ją przewidzieć. Sprawca ma fałszywy obraz rzeczywistości, chociaż mógł sobie wyobrazić to, co może się zdarzyć.

Pamiętajmy, że powierzenie obowiązków w zakresie rozliczeń podatkowych fachowym osobom trzecim nie znosi samo przez się odpowiedzialności podatnika w sferze prawa karnego skarbowego, ale pod warunkiem udowodnienia, że miał on jednak świadomość możliwości wadliwego rozliczenia i godził się na ewentualnie niezgodne z przepisami prawa podatkowego rozliczenie.

W przypadku jakichkolwiek pytań bądź wątpliwości, pozostajemy do Państwa dyspozycji, prosimy przejść do zakładki kontakt.

Z wyrazami szacunku

Nieumyślne popełnienie przestępstwa karno skarbowego: błąd, niedbalstwo i nieostrożność
5 (100%) 62 votes

Dodaj komentarz