Kradzież z włamaniem - art. 279 Kodeksu karnego

Kradzież z włamaniem - art. 279 Kodeksu karnego

Art. 279 Kodeksu karnego

§ 1. Kto kradnie z włamaniem, podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.

§ 2. Jeżeli kradzież z włamaniem popełniono na szkodę osoby najbliższej, ściganie następuje na wniosek pokrzywdzonego.

Z włamaniem mamy do czynienia wówczas, gdy sprawca zabiera mienie w celu przywłaszczenia w następstwie usunięcia przeszkody materialnej, będącej częścią konstrukcji pomieszczenia zamkniętego lub specjalnym zamknięciem tego pomieszczenia, utrudniającym dostęp do jego wnętrza. Słowo włamuje eksponujące element intensywności siły fizycznej użytej na usuwanie przeszkód utrudniających dostęp do mienia. W prawnokarnym pojęciu włamania nie kwestionuje się elementu usuwania przeszkody utrudniającej dostęp do mienia, eksponuje się jednak wyraźnie inny element, mianowicie cel ustanowienia takiej przeszkody przez osobę dysponującą mieniem. Sposób działania sprawcy nie ma tu większego znaczenia, istotne jest natomiast to, aby zachowanie sprawcy doprowadziło do usunięcia przeszkody w dostępie do mienia. Może się to zatem wiązać z użyciem siły fizycznej, ale także np. z użyciem odpowiednich narzędzi. Istniejąca zaś przeszkoda nie musi zostać zniszczona ani nawet uszkodzona, gdyż istotny jest tylko rezultat w postaci uzyskania przez sprawcę nieuprawnionego dostępu do mienia. Z kolei samo zniszczenie lub uszkodzenie przeszkody materialnej zabezpieczającej mienie nie musi być wcale przejawem kradzieży z włamaniem, zniszczenie bowiem lub uszkodzenie przeszkody może być też wyłącznym zamiarem sprawcy. Dla przyjęcia odpowiedzialności za kradzież z włamaniem nie ma znaczenia liczba pokonanych przez sprawcę zabezpieczeń mienia.

Istotą zabezpieczenia nie jest uczynienie dostępu do mienia całkowicie niemożliwym w tym sensie, że wymagałby on zastosowania siły fizycznej lub specjalnych środków technicznych, lecz stworzenie zewnętrznej przeszkody jednoznacznie symbolizującej wolę dysponenta mienia wykluczenia dostępu do niego osób nieuprawnionych.

Są sytuacje, gdy nie można mówić o włamaniu. Do takich sytuacji należą otwarcie drzwi kluczem pozostawionym w zamku przez właściciela, czy też zamknięcie urządzeniem, które każdy może otworzyć w rodzaju zwykłej klamki, haczyka lub zasuwki. Tak samo traktowano sytuacje, gdy sprawca dostawał się do pomieszczenia, korzystając z otworów, które choć nie były przeznaczone do normalnego dostępu do pomieszczenia np. otwarte okno czy przewód kominowy, to jednak z uwagi na brak jakiegokolwiek zabezpieczenia umożliwiały praktycznie swobodny dostęp do wnętrza. Nie uznawano np. za włamanie wypchnięcia okna, które nie było zamknięte w chwili rozpoczęcia realizacji czynu przez sprawców. Mienie znajdujące się na wolnej przestrzeni nie może być zatem zasadniczo przedmiotem kradzieży z włamaniem.

Zabezpieczenie elektroniczne jest traktowane jako swoisty ekwiwalent fizycznego zamknięcia rzeczy w pomieszczeniu. Dlatego uznaje się, że przełamanie specjalnych zabezpieczeń zainstalowanych w komputerze, systemie (sieci) komputerowym, Internecie, elektronicznych urządzeniach bankowych (bankomatach) itp., stanowi włamanie w prawnokarnym rozumieniu. Kod jako swoisty i niepowtarzalny klucz elektroniczny zabezpieczający dostęp do konta bankowego danej osoby za pośrednictwem bankomatu wraz z kartą bankomatową stanowią przeszkodę do zawładnięcia mieniem innej osoby. Pokonanie takiej przeszkody przez posłużenie się przez sprawcę skradzioną kartą bankomatową wraz z kodem (kluczem elektronicznym) e celu pobrania wbrew jej woli pieniędzy z bankomatu wyczerpuje znamiona kradzieży z włamaniem.

W zasadzie nie uznaje się za zabezpieczenie rzeczy w rozumieniu przepisu o włamaniu umieszczenie ich wewnątrz ogrodzenia, za płotem, żywopłotem, rowem, wałem itp., albowiem tego typu sposobom odgraniczenia przestrzeni przypisuje się raczej porządkowy charakter.

W grupie pomieszczeń zamkniętych można wyróżnić konstrukcje, których cechy zapewniają bezpieczeństwo zlokalizowanego w nich mienia i konstrukcje, których zasadniczym celem jest przechowywanie zgromadzonego w nich mienia. Do grupy tzw. pomieszczeń zamkniętych zasadniczych zalicza się wszelkie budynki i lokale mieszkalne i użytkowe. Grupa tzw. pomieszczeń specjalnych obejmuje takie konstrukcje jak sejfy, szafy pancerne, skrytki, biurka, kufry, jak również specjalne pojazdy i inne środki lokomocji o zamkniętej strukturze. Uzyskanie dostępu do tego rodzaju pomieszczeń uznawane jest za odpowiadające z pewnością pojęciu włamania, gdyż ich zasadniczym celem jest zabezpieczenie mienia przed kradzieżą.

W odniesieniu do samochodu znajdującego się na otwartej przestrzeni, który to samochód jest zamknięty, a sprawca się do niego włamuje i zabiera go, orzecznictwo przyjmuje, że o włamaniu można mówić nie tylko wtedy, gdy sprawca przełamuje zabezpieczenie chroniące dostęp do zamkniętego pomieszczenia po to, aby dokonać zaboru rzeczy znajdującej się w tym pomieszczeniu, ale również wtedy, gdy przełamuje zabezpieczenie przedmiotu znajdującego się na wolnej i nieograniczonej przestrzeni, jeżeli przedmiot ten tworzy "sam ze sobą" zabezpieczone i zamknięte pomieszczenie (jak to jest w przypadku zamkniętego samochodu).

Sprawca przestępstwa, by ponosić odpowiedzialność, musi mieć świadomość istnienia określonego rodzaju zabezpieczenia mienia (przeszkody w dostępie do niego), świadomość tego, że zabezpieczenie to wyraża wolę dysponenta mienia ochrony tegoż mienia przed dostępem do niego ze strony osób niepowołanych, wreszcie – co najmniej świadomość możliwości przełamania tego zabezpieczenia i nieposzanowania w ten sposób woli dysponenta mienia poprzez przedsiębrane działania.

Z dokonaniem przestępstwa kradzieży z włamaniem mamy do czynienia z chwilą nastąpienia skutku, za jaki uznaje się objęcie rzeczy we władanie przez sprawcę. Fazy wcześniejsze mogą być kwalifikowane najwyżej jako usiłowanie tego przestępstwa.  Miejscem popełnienia przestępstwa jest miejsce, w którym znajduje się mienie będące przedmiotem zaboru oraz przeszkoda zabezpieczająca to mienie przed zaborem.

W przypadku jakichkolwiek pytań bądź wątpliwości, pozostajemy do Państwa dyspozycji, prosimy przejść do zakładki kontakt.

Z wyrazami szacunku.

Kradzież z włamaniem – art. 279 Kodeksu karnego
5 (100%) 55 votes

Dodaj komentarz