Kara za przestępstwo karno skarbowe

Kara za przestępstwo karno skarbowe

Kary za przestępstwa skarbowe zostały zestawione według abstrakcyjnie ujmowanego stopnia ich dolegliwości, począwszy od kary najłagodniejszej. Przyjmuje się, że ów układ kar nie jest dziełem przypadku, przeciwnie – wyraża ustawowe priorytety w wyborze rodzaju kary będące wyrazem określonej filozofii karania . Reakcja karnoskarbowa ma cel kompensacyjny (rekompensata za wyrządzoną szkodę) oraz cel egzekucyjny (przymuszenie sprawcy do wykonania obowiązku publiczno-prawnej daniny). W prawie karnym skarbowym istnieje priorytet celu egzekucyjnego przed represją karania, bowiem chodzi o zapewnienie odpowiednio wczesnego wyrównania uszczerbku finansowego, a to z kolei wpływa na złagodzenie i czasami wyłączenie odpowiedzialności karnej skarbowej. Wśród dyrektyw stosowania kar i środków karnych znajduje swoje odzwierciedlenie zasada humanitaryzmu. Logiczną konsekwencją przyjęcia tej zasady jest nakaz racjonalnego stosowania kar i środków.

Karami za przestępstwa skarbowe są:

1) kara grzywny w stawkach dziennych;

2) kara ograniczenia wolności;

3) kara pozbawienia wolności.

Środkami karnymi są:

1) dobrowolne poddanie się odpowiedzialności;

2) przepadek przedmiotów;

3) ściągnięcie równowartości pieniężnej przepadku przedmiotów;

4) przepadek korzyści majątkowej;

5) ściągnięcie równowartości pieniężnej przepadku korzyści majątkowej;

6) zakaz prowadzenia określonej działalności gospodarczej, wykonywania określonego zawodu lub zajmowania określonego stanowiska;

7) podanie wyroku do publicznej wiadomości;

8) pozbawienie praw publicznych;

9) środki związane z poddaniem sprawcy próbie:

a) warunkowe umorzenie postępowania karnego,

b) warunkowe zawieszenie wykonania kary,

c) warunkowe zwolnienie.

Środkami zabezpieczającymi są:

1) elektroniczna kontrola miejsca pobytu;

2) terapia;

3) terapia uzależnień;

4) pobyt w zakładzie psychiatrycznym;

5) przepadek przedmiotów;

Kodeks karny skarbowy wprowadza własne rygory, dotyczące:

1) uwzględnienia wagi naruszonego obowiązku finansowego;

2)uwzględnienia starań o zapobieżenie uszczuplenia, względnie dbałości o wyrównanie uszczuplonej należności publicznoprawnej;

3) zamiany kary pozbawienia wolności na karę ograniczenia wolności;

4) stosowania nadzwyczajnego obostrzenia kary;

5) stosowania nadzwyczajnego złagodzenia kary oraz

6) zbiegu przepisów.

Przy wymiarze kary sąd uwzględnia okoliczności:

1) dotyczące samego przestępstwa (rodzaj i rozmiar szkody wyrządzonej czynem zabronionym rodzaj i stopień naruszenia ciążącego na sprawcy obowiązku finansowego);

2) charakteryzujące osobowość sprawcy w związku z czynem zabronionym (motywacja i sposób zachowania się w czasie i po popełnieniu czynu zabronionego, czynione starania o zapobieżenie uszczuplenia należności publicznoprawnej lub jej późniejsze wyrównanie);

3) charakteryzujące osobowość sprawcy niezależnie od czynu zabronionego (właściwości i warunki osobiste, sposób życia przed popełnieniem czynu zabronionego).

Okoliczności te mają charakter ambiwalentny – ich uwzględnianie może wpływać zarówno na surowszą, jak i na łagodniejszą ocenę stopnia społecznej szkodliwości rozpoznawanego czynu oraz stopnia winy sprawcy, mają przy tym podstawowe znaczenie z punktu widzenia oceny potrzeb w zakresie oddziaływań o charakterze prewencyjnym.

Te dyrektywy szczególne sądowego wymiaru kary lub innych środków penalnych sformułowane w prawie karnym skarbowym to dyrektywy zmierzające do racjonalnego ograniczania represji karnej (degresji karania) przy czynach karnych skarbowych o niedużym ciężarze gatunkowym, obligujące sąd do rozważenia w pierwszej kolejności wyboru kary lub środka karnego o charakterze wolnościowym, a nierzadko nawet upoważniające sąd do nieorzekania kary przewidzianej w sankcji przepisu prawnokarnego, którego naruszenie przypisuje się sprawcy, lecz do zastosowania reakcji o znacznie zredukowanej dolegliwości, i to w ramach zwykłego a nie nadzwyczajnie złagodzonego wymiaru kary. Są to dyrektywy szczególne, które upoważniają sąd do:

1) udzielenia zezwolenia na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności;

2) odstąpienia od wymierzenia kary i orzeczenia wyłącznie środka karnego lub do rezygnacji także z niego;

3) rozważenia (i to obligatoryjnego) w pierwszej kolejności celowości zastosowania kar lub środków wolnościowych;

4) orzeczenia kary ograniczenia wolności jako kary zamiennej w miejsce grożącej kary pozbawienia wolności oraz

5) dyrektywa zakazująca w określonych wypadkach orzekania kary ograniczenia wolności w postaci obowiązku wykonywania pracy na cele społeczne.

W przypadku jakichkolwiek pytań bądź wątpliwości, pozostajemy do Państwa dyspozycji, prosimy przejść do zakładki kontakt.

Z wyrazami szacunku

Kara za przestępstwo karno skarbowe
4.9 (98.73%) 63 votes

Dodaj komentarz