Broń palna, alarmowa, sygnałowa i amunicja

Broń palna, alarmowa, sygnałowa i amunicja

Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy z 21.5.1999 r. o broni i amunicji, bronią palną jest każda przenośna broń lufowa, która miota, jest przeznaczona do miotania lub może być przystosowana do miotania jednego lub większej liczby pocisków lub substancji w wyniku działania materiału miotającego. Natomiast bronią palną alarmową jest urządzenie wielokrotnego użycia, które w wyniku działania sprężonych gazów, powstających na skutek spalania materiału miotającego, wywołuje efekt akustyczny, a wystrzelona z lufy lub elementu ją zastępującego substancja razi cel na odległość większą niż 1 metr (art. 7 ust. 3 ww. ustawy). Z kolei art. 4 ust. 1 pkt 1 cytowanej ustawy z 21.5.1999 r. wskazuje, że bronią palną jest też broń bojowa, myśliwska, sportowa, gazowa, alarmowa i sygnałowa.

Istotnymi częściami broni palnej i pneumatycznej są: szkielet broni, baskila, lufa z komorą nabojową, zamek, komora zamkowa oraz bęben nabojowy. Istotnymi częściami amunicji są: pociski wypełnione materiałami wybuchowymi, chemicznymi środkami obezwładniającymi lub zapalającymi albo innymi substancjami, których działanie zagraża życiu lub zdrowiu, spłonki inicjujące spalanie materiału miotającego i materiał miotający w postaci prochu strzelniczego.

Przepisy ustawy o broni i amunicji rozszerzają to pojęcie na gotowe lub obrobione istotne części broni , którymi są szkielet broni, baskila, lufa z komorą nabojową, zamek, komora zamkowa oraz bęben nabojowy. Brak nieistotnej części broni palnej niepowodujący niemożności odstrzelenia naboju nie dyskwalifikuje danego egzemplarza, jako broń palną. Cech broni palnej nie pozbawiają również takie defekty broni, które nadają się do usunięcia.

Broń palna alarmowa i sygnałowa

Bronią palną sygnałową jest urządzenie wielokrotnego użycia, które w wyniku działania sprężonych gazów, powstających na skutek spalania materiału miotającego, jest zdolne do wystrzelenia z lufy o kalibrze nie mniejszym niż 25 mm substancji w postaci ładunku pirotechnicznego celem wywołania efektu wizualnego lub akustycznego, zaś bronią palną alarmową jest urządzenie wielokrotnego użycia, które w wyniku działania sprężonych gazów, powstających na skutek spalania materiału miotającego, wywołuje efekt akustyczny, a wystrzelona z lufy lub elementu ją zastępującego substancja razi cel na odległość nie większą niż 1 m. Należy podkreślić, że broń alarmowa posiada wszystkie cechy charakteryzujące broń palną, które zostały wymienione w definicji zawartej w art. 7, w szczególności zaś zdolność do wystrzelenia pocisków z lufy i przez to rażenie celów na odległość. W świetle przedstawionych rozważań oczywiste jest, że broń alarmowa jest bronią palną w rozumieniu art. 263§2 kk. Pojęcie to nie może mieć innego znaczenia, niż nadane mu w ustawie o broni i amunicji. (zob. post. SN z 22.1.2003 r., I KZP 40/02, OSNKW 2003, nr 1-2, poz. 11).

Z wymienionych przepisów wynika, że bronią palną jest urządzenie spełniające elementy definicyjne określone w art. 7 ust. 1 cytowanej ustawy. Stwierdzenie, że dane urządzenie stanowi broń palną alarmową wymaga zaś dodatkowego ustalenia, że posiada ono cechy określone w art. 7 ust. 3 tej ustawy (por. uchw. SN (7) z dnia 29.1.2004 r., I KZP 39/03, OSNKW 2004, nr 2, poz. 13; post. SN z dnia 22.1.2003 r., I KZP 40/02, OSNKW 2003, nr 1-2, poz. 11). Dodać należy, że przepis art. 7 ww. ustawy wymienia cechy charakterystyczne, którym muszą odpowiadać wszystkie urządzenia zaliczane do zbioru broni palnej, a nie tylko te, które zostały przykładowo wymienione w art. 4 ust. 1 pkt 1 tej ustawy. Wynika stąd, że bronią palną są wszystkie urządzenia, które zostały do niej zaliczone w art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy oraz te które nie zostały wymienione w tym przepisie, ale które posiadają cechy, o których mowa w art. 7 ust. 1.

Czy jakieś urządzenie stanowi broń palną

Dla ustalenia, czy jakieś urządzenie stanowi broń palną należy więc sprawdzić, czy zostało ono wymienione w art. 4 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy (jeżeli tak, to bez wątpienia jest ono bronią palną), a jeżeli nie, to należy ustalić, czy odpowiada ono elementom definicyjnym podanym w art. 7 ust. 1 ustawy. Innymi słowy, cytowana ustawa w art. 4 ust. 1 pkt 1 zawiera niepełną definicję broni palnej. Jest to definicja niepełna, ponieważ nie wymienia wszystkich elementów zbioru urządzeń określanych jako broń palna, zaliczając do nich jedynie przykładowo (na co wskazuje zwrot w tym), między innymi, broń alarmową. Tym samym, do broni palnej zaliczyć będzie można także inne urządzenia, aniżeli broń bojową, myśliwską, sportową, gazową, alarmową i sygnałową. Mogą to być nietypowe urządzenia, które pojawią się, wraz z rozwojem technicznym typów i rodzajów broni, a które, nie będąc wymienionymi rodzajami broni palnej, będą wypełniały kryteria definicyjne z art. 7 cyt. ustawy. Wymieniony przepis zawiera definicję broni palnej, wskazując na te wszystkie cechy charakterystyczne, którym odpowiadać muszą wszystkie elementy zbioru urządzeń określanych jako broń palna, a nie tylko te, które zostały przykładowo wymienione w art. 4 ust. 1 pkt 1 tej ustawy. Inaczej mówiąc, bronią palną są te wszystkie urządzenia, które do niej zostały zaliczone w art. 4 ust. 1 pkt 1, oraz te, które nie zostały tak nazwane, a które mogą pojawić się w przyszłości.

Posiadaniem broni palnej lub amunicji

Posiadaniem broni palnej lub amunicji jest każde władanie nimi, jeżeli tylko towarzyszy sprawcy taki zamiar, nawet bez chęci zatrzymania tych rzeczy na własność. Przestępstwo to jest przestępstwem trwałym, polegającym na utrzymywaniu określonego stanu bezprawnego, który zaczyna się z chwilą wejścia w "posiadanie" broni palnej lub amunicji, a kończy się w wyniku przekazania tych rzeczy, bądź ich nieodwracalnego zniszczenia lub porzucenia. (por. tak Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 13 sierpnia 1993 roku, w sprawie o sygn. akt WR 107/93, opublikowanym w: OSNKW 1993, nr 11-12, poz. 74 oraz Sąd Apelacyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 5 kwietnia 2000 roku w sprawie o sygn. akt. II AKa 14/00, opublikowanym w: „Prokuratura i Prawo - wkładka Orzecznictwo 2001, nr 4, poz. 22).

Pozwolenie na broń nie jest wymagane w przypadku

Pozwolenie na broń nie jest wymagane w przypadku:

- gromadzenia broni w zbiorach muzealnych na podstawie odrębnych przepisów,

- używania broni w celach sportowych, szkoleniowych lub rekreacyjnych na strzelnicy działającej na podstawie zezwolenia właściwego organu,

- używania broni palnej sygnałowej i alarmowej do celów wzywania pomocy, ratowniczych, poszukiwawczych oraz przez osoby uprawnione do sygnalizacji zawodnikom rozpoczęcia konkurencji sportowej w trakcie zawodów sportowych, jeżeli wymaga ona takiej sygnalizacji,

- dysponowania bronią przez przedsiębiorców dokonujących obrotu bronią i amunicją na podstawie koncesji lub świadczących usługi rusznikarskie na podstawie odrębnych przepisów, o ile jest to związane bezpośrednio z prowadzeniem działalności gospodarczej,

- dysponowania bronią przekazaną w celu pozbawienia lub potwierdzenia pozbawienia cech użytkowych,

- posiadania broni palnej pozbawionej cech użytkowych,

- posiadania przedmiotów przeznaczonych do obezwładniania osób za pomocą energii elektrycznej o średniej wartości prądu w obwodzie nieprzekraczającej 10 mA,

- posiadania ręcznych miotaczy gazu obezwładniającego,

- posiadania broni pneumatycznej,

- posiadania broni palnej rozdzielnego ładowania, wytworzonej przed rokiem 1885 oraz replik tej broni,

- posiadania broni palnej alarmowej o kalibrze do 6 mm.

Posiadanie broni jest przestępstwem umyślnym, które można popełnić z zamiarem bezpośrednim lub ewentualnym. Jest to przestępstwo powszechne, zagrożone karą pozbawienia wolności od 6 miesięcy do 8 lat.

W przypadku jakichkolwiek pytań bądź wątpliwości, pozostajemy do Państwa dyspozycji. Prosimy przejść do zakładki kontakt.

Z wyrazami szacunku.

Broń palna, alarmowa, sygnałowa i amunicja
5 (100%) 105 vote[s]

Dodaj komentarz